Kiedy byłem małym chłopcem myślałem że świat dorosłych jest fajny. Niezależny i zdystansowany, można robić co się chce i nie zwracać uwagi na zakazy nakazy i różne dziwne wymysły dorosłych. Niestety, albo może na szczęście, kiedy dorosłem, moje idealistyczne ale też i surrealistyczne wyobrażenia się rozsypały , albo raczej rozmyły. Chyba po raz pierwszy kiedy się zakochałem i zacząłem chodzić na randki z koleżankami z klasy. Straszny był ze mnie Casanova. Dość wcześnie sobie uświadomiłem, w dość niewesołych okolicznościach że randka to wcale nie jest taka niezobowiązująca rzecz. Okoliczności wtedy wydawały mi się tragiczne,. A że niestety dorosłość to też odpowiedzialność za dwojga, musiałem ponieść małe konsekwencje swojego czynu. Stało się to wtedy, kiedy pewnego dnia wydałem swoje zaskórniaki na Xbox'a, a moje wczasy z ówczesną dziewczyną musiałem odwołać. Dziewczyna, mądra babka, po tym nie chciała mnie widzieć na oczy i wcale jej się nie dziwię, wszak ten wypad do Hiszpanii obiecywałem jej już od dawna, chyba od dwóch lat.

 

Dziś po pięciu latach patrzę na to nieco inaczej, widzę sprawy z innej perspektywy, człowiek był młody i głupi. Nie doceniał mądrych kobiet i wagi szacunku jaki należy okazywać tej lepszej drugiej połówce, a tym samym sobie. Teraz studiuję, pracuję, czasami gdzieś wyjadę, ale sam. Nie umawiam się na randki i nie szukam miłości. Uważam że przyjdzie do mnie sama. Jak ją spotkam to spotkam, a jak nie to nie. Mówię tak, gdyż ostatnio randki z kobietami ostatnio wyszły mi bokiem- nie spotkałem jeszcze kobiety która by mnie zaintrygowała, nie tyle swoim wyglądem co przede wszystkim intelektem i podejściem dożycia. Dość mam panienek szukających sponsora, bezczelnie pytających, czy postawię im piwo. Często niektóre kobiety szukają po prostu kogoś do zapełnienia swojego pustego życia. Faceci też de facto, ale to już inny temat.

 

Zresztą co tu dużo pisać-sam oczekuję czegoś więcej od życia, niż bycia dla zabicia czasu, konsumpcji, komercji i wszelkich innych pasożytów ludzkiego ducha w dzisiejszych czasach.. Dla mnie związek zalicza się do innego rodzaju kategorii- będąc w związku z odpowiednią osobą, można dużo osiągnąć w życiu. Taka jest zasada- mądrzy ludzie wspierający się razem, mają duży potencjał, który się wzajemnie wzmacnia. Zauważyłem, że wtedy mieć mobilizację do pracy nad sobą, do rozwoju osobistego i zawodowego, do tego aby pielęgnować swoje hobby, rozwijać się. Do tego aby zrobić ukochanej osobie niespodziankę. Nie z pobudek egoistycznych i czysto wyrachowanych- bo wypada w końcu- ale dla szczęścia tej osoby i tego jedynego, specyficznego błysku w oku...

Szukanie partnera na siłę nigdy nie było w moim stylu, zawsze wolałam raczej płynąć z nurtem, jeżeli wiecie co mam na myśli. Nie lubię się specjalnie spinać i tak jest też w przypadku uczuć, czekam po prostu na to co przyniesie życie. Tak jest najlepiej, człowiek unika zbędnego stresu. Skoro do tej pory ta zasada się sprawdzała, to myślę, że teraz będzie podobnie.

Żyłam zawsze tak samo, bez większych wzlotów czy upadków. Jak szara, bez wyrazu myszka. Nigdy nie zależało mi na wyglądzie, ani nie zastanawiało mnie to co powiedzą inni. Siłą rzeczy nie potrafiłam tego zaakceptować, ani się z tym pogodzić. Gdzieś tam w środku czułam że istnieje drugie „ja”. Po bardzo długim namyśle zdecydowałam się na rewolucję, chciałam nauczyć się żyć po zmianie zewnętrznej jak i wewnętrznej. Z początku nie mogłam dać sobie ze sobą rady.

Cześć mam na imię Asia, i chcę wam opowiedzieć swoją historię...o ku%$# już pojechałam patosem po całej lini, należy mi się 16 ton na łeb. Ale poważnie to chcę po prostu powiedzieć w jaki sposób poznałam Marcina. A więc zacznijmy od poczatku, bo tak zaczynają się ponoć zwyczajowo różne historie. Nie wiem, nie znam się, do związku literatów nie należę, także wybaczcie moje nieudolne próby pisarskie. Wracajmy do meritum, czyli miałam opowiedzieć jak go poznałam.

Poznać kogoś z kim będziemy dzielić smutki i radości, to marzenie wielu z was. Pewnie każdy chciałby poznać kogoś bez wielomiesięcznych poszukiwań i stresu. Na to nie ma czasu, co to, to nie. Jesteśmy pokoleniem żyjącym szybko. Jemy szybko, spimy krótko, konsumujemy dużo. Wszystko na kredyt, a jakże;) A gdzie w tym wszystkim jest czas na miłość? Ano jest, tylko same 'zaloty' trwają krócej i są bardziej intensywne.

Z jednej strony mówi się, że wszystko jest na sprzedaż, z drugiej natomiast – że uczuć nie można kupić. Patrząc na niektórych bogaczy otaczających się pięknymi kobietami, można by dojść do wniosku, że uczucia również są na sprzedaż. Ale czy taka kupiona „miłość” ma coś wspólnego ze szczerym uczuciem?

Afrodyzjaki znane są i stosowane od wieków. Ich magiczną moc wykorzystywano już w starożytnym Egipcie. Ich nazwa wywodzi się od imienia pięknej i budzącej pożądanie, greckiej bogini miłości, Afrodyty. Afrodyzjaki to substancje, które poprawiają samopoczucie i wzmagają pożądanie seksualne. Wpływają  one na potencję, wyostrzają  nasze zmysły i wzmacniają przeżywanie aktu seksualnego.  Afrodyzjaki wzmagają kobiecy seksapil i męską potencję. Najpopularniejsze z nich to lubczyk, imbir ,goździki, cynamon, oraz seler naciowy, por, bakłażany, karmadon i korzeń pietruszki. Dziś mimo upływu tysięcy lat, gdy czasy się zmieniły i mamy randki online, afrodyzjaki nie straciły nic na swej popularności i nadal są wykorzystywane  do podgrzania atmosfery w niejednej sypialni.

Podobno idealne kobiece kształty to wymiary 90 na 60 na 90.  Tyle tylko, że w rzeczywistości takie wymiary występują niestety bardzo, bardzo rzadko. Zazwyczaj albo tu jest mniej, albo tam więcej. Wystarczy przejrzeć portale randkowe i przekonać się, że kobiety raczej odbiegają od tego idealnego schematu jeżeli chodzi o wymiary. Ale kto powiedział, że idealna kobieta musi być szczupła. Wychudzone do granic możliwości kobiety, nazywane często wieszakami to wytwór współczesnych trendów w modzie. A w rzeczywistości mężczyznom podobają się panie o nieco innych, bardziej kobiecych kształtach.

Każda narodowość wyróżnia się swoistymi cechami charakteru. Włosi uchodzą za romantycznych kochanków, Niemcy za skąpców i sztywniaków, z kolei Anglików uważa się z reguły za zimnych nie okazujących emocji. Polacy też mają swoją opinię i jak się okazuje wcale nie sytuują się na najgorszych miejscach w świecie.  Co zatem można powiedzieć o Polakach? Polacy, przynajmniej do  niedawna uchodzili za szarmanckich. Co to określenie dokładnie oznacza?

Małe przyjemności, drobne rzeczy i niewielkie sprawy dają nam dużą satysfakcję i dużo radości. Mogą to być małe codzienne rytuały, które sprawiają, że choć na chwilę czujemy się szczęśliwsi. Każdy ma taki prywatny, intymny świat swoich drobnych przyjemności. Każdy ma swoje, inne drobne przyjemności iw inny sposób je celebruje i delektuje się nimi na swój sposób. Dla jednych niewątpliwą  przyjemnością będzie codzienny kubek gorącej kawy i tabliczka czekolady, dla innych zimne piwo po długim, męczącym dniu, a jeszcze dla innych gorąca kąpiel w wannie pełnej piany z kieliszkiem wina lub szampana.  Te małe przyjemności dają nam tyle radości ponieważ sprawiają, że choć na chwilę zapominamy o problemach dnia codziennego. Powodują, że się relaksujemy i odpoczywamy. Zapach ulubionych perfum, dotyk przyjemnego materiału, czy śniadanie w łóżku to małe w zasadzie nic nie znaczące zdarzenia, które dają nam poczucie przyjemności, sprawiają, że lepiej się czujemy i wywołują uśmiech na naszych twarzach.  Jeżeli by się nad tym głębiej zastanowić to człowiek żyje w ciągłej pogoni za przyjemnościami. Dążymy do większej przyjemności intelektualnej, kulturalnej, fizycznej, czy cielesnej. Właściwie to całe życie polega na pogoni za szczęściem w postaci różnego rodzaju przyjemności.